โซฟาตัวเดิม วันนี้ดูกว้างกว่าเดิม
ฝุ่นละอองสะท้อนแสงไฟ
เหมือนกลุ่มดาวที่ลอยเคว้ง
เสื้อคลุมของเธอยังพาดอยู่ตรงนั้น
แต่แรงดึงดูดเธอกับฉัน มันหายไปแล้วอย่างสิ้นเชิง
ไม่เหลือแม้แต่แรงสั่นสะเทือน
คลื่นความถี่ที่เราเคยจูนตรงกัน
ตอนนี้กลายเป็นแค่เสียงคลื่นซา
ฉันติดอยู่ในสูญญากาศ ของความทรงจำ
ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันไป
ปล่อยให้รักเราสลาย กลายเป็นฝุ่นอวกาศ
ไม่ฟูมฟาย ไม่ร้องขอ แค่ลอยคว้างไปช้าๆ
ภาพเธอยังชัดเจน เป็นภาพอดีตสีสวยงาม
ฉันแค่ยิ้มรับการร่ำลา ในจักรวาลที่ไม่มีเธอ
ทุกอย่างพังลงอย่างงดงาม
กาแฟแก้วเดิม รสชาติมันเริ่มจืดจาง
เวลามันเริ่มหมุนกลับข้าง เดินช้าลงไปทุกที
บทสนทนาที่เธอบอกลา ยังก้องอยู่ในหัว
เสียงทุ้มต่ำของความว่างเปล่า มันดังกว่าที่เคย
ระบบหัวใจแจ้งเตือนว่าจบแล้ว
คลื่นความถี่ที่เราเคยจูนตรงกัน
ตอนนี้กลายเป็นแค่เสียงคลื่นแทรก
ฉันติดอยู่ในสูญญากาศ ของความทรงจำ
ปล่อยให้ความเงียบทำงานของมันไป
ปล่อยให้รักเราสลาย กลายเป็นฝุ่นอวกาศ
ไม่ฟูมฟาย ไม่ร้องขอ แค่ลอยคว้างไปช้าๆ
ภาพเธอยังชัดเจน เป็นภาพอดีตสีสวยงาม
ฉันแค่ยิ้มรับการร่ำลา ในจักรวาลที่ไม่มีเธอ
ทุกอย่างพังลงอย่างงดงาม
สัญญาณขาดหาย
พิกัดเริ่มจะถูกลบ
ถอดปลั๊กหลุดออกจากระบบ
ลอยคว้างต่อไป
ในจักรวาลที่ไม่มีเธอ
เป็นแค่ฝุ่นอวกาศ